BIOGRAFIA?

Ponieważ dość ciężko jest pisać własną biografię
(jak nie wierzysz, to sam sobie napisz o sobie
i zobaczymy czy Ci tak łatwo pójdzie) postanowiłem,
że tę - tak zwaną oficjalną i poważną - oddam
w profesjonalne ręce (jest w dziale „pressroom”,
ikonka „pressbook”), a tutaj napiszę kilka słów na
temat – „Kim jest facet, na którego książki być może
wydałeś już dobrych kilka złotych i jeszcze nie wiesz
czy będziesz żałować”.

Życie rozpocząłem w Warszawie, ale nigdy
nie lubiłem tego miasta. Wydawało mi się bezimienne,
ciężkie, bezpłciowe, nijakie i w dodatku bezpodstawnie
zadufane w sobie. Kraków też jest zadufany w sobie,
ale... jak pewnie się zgodzimy podstawy do tego ma. 
Kiedy jesteś właśnie w Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu,
Białymstoku czy Gdańsku, prędzej czy później
odczujesz, że ich rytm mówi do Ciebie w tak konkretny
sposób, że natura, istota, charakter tych miast odciska
się w pamięci uważnego obserwatora tak, że pozostaje
tam na zawsze.
Każde z nich ma tajemnice, o których nie chce jakoś
wiedzieć przeciętny polski turysta, woląc wypad na
wygrzewalnię w Egipcie.
A będąc na przykład kilka miesięcy temu w Koszalinie
natrafiłem na światową(!!!)  prapremierę teatralną
sztuki Marqueza.
W Supraślu - niewielkiej wsi pod Białymstokiem
– znalazłem jeden z najlepszych i najbardziej
nowatorskich teatrów w Polsce, uznany za granicą,
niejednokrotnie śmiało porównywany do poziomu
Grotowskiego czy Kantora.
W Krakowie i we Wrocławiu niemal każdy kamień jest
zabytkiem, a dla gdańskiej starówki w tej części Europy
niewiele miast może stanowić konkurencję.
A ja... urodziłem się w mieście, które nie jest w stanie
zaproponować Ci żadnej tajemnicy, niespodzianki,
czy chociażby charakteru.
Dzisiejsza stolica to tupot nóg spieszących za karierą,
zdyszanych ludzi, chmury spalin i kilka parków,
w których wieczorem można dostać w zęby.
Tak więc...
Kiedy już stwierdziłem, że mogę utrzymać się z pisania
książek – wyniosłem się do chyba najmniejszej wsi na
świecie i jest super. 
W szkole, szczególnie średniej... średnio mi szło.
Wiecznie żarłem się z nauczycielem... od polskiego,
kompletnie nie kapowałem chemii, matematyka
(czy raczej to, co nazywają matematyką w szkole)
doprowadzała mnie do torsji i dobrze bawiłem się
wyłącznie na lekcji wf-u.
Odstawiałem w tych czasach dość spektakularnie tak
zwany „bunt dorastającego nastolatka” wyrzucając
większość zeszytów szkolnych
(błagam! Wy nie popełniajcie podobnego błędu!)
i nie wiem jakim cudem dobrnąłem do matury,
którą zdałem z mocną czkawką.

Studia to z kolei okres, z którym ciężko się było
rozstać. Wspominam go jako jeden z najmilszych
i ... jak by to powiedzieć... najbardziej wzmacniających
duchowo i intelektualnie okresów w życiu.
Tu zakończyłem bunt przeciwko kostyczności
i głupocie belfrów (z braku takowych na studiach),
a zacząłem  -  przeciwko systemowi, który jeszcze
bardziej mnie wkurzał niż oni.
Pobiegałem trochę w podziemnym NZS-ie,
nie mając z resztą najmniejszego wpływu na zmianę
ustroju, za to przywitałem tę zmianę z wielkim
entuzjazmem i nadziejami – na trzecim chyba roku.

Jeszcze na studiach zacząłem pracować w radiu
Solidarność. Była tam wtedy świetna atmosfera,
a ludzie tworzący wówczas redakcję tacy jak
Dorota Wellman, Marta Grzywacz, Tomasz Tywonek,
Antoni Styrczula, Agnieszka Siemiak, 
Grzegorz Kalinowski, Tomasz Skory, Michał Engelhard
i ... współpracujący z nami wtedy, posiadający własną
audycję Jurek Owsiak współgrali ze sobą znakomicie,
choć oczywiście do czasu, bo... z czasem skład się
zaczął trochę zmieniać i atmosfera siadła,
a ja przeniosłem się do TVP. 
Telewizja Polska to taka czarodziejska instytucja,
która w tamtych czasach proponowała w swoim unikalnym menu,
pełny zestaw rozkoszy i cierpień tak wymyślnie
zaserwowanych, że nie sposób ich zapomnieć
do końca życia.
Najpierw – euforia, później duma, później poczucie
rosnącej wartości, później małe rozczarowanko,
następnie porządne rozczarowanie, aż wreszcie
na koniec zeszmacenie się, upodlenie i rozkład.

Z ostatnich trzech punktów postanowiłem zrezygnować
i tak w okolicach 2000 roku stałem się wolnym
człowiekiem.
Popracowałem jeszcze w kilku niezobowiązujących
miejscach i... zacząłem pisać.

Ale o tym jest właśnie cała ta witryna.
Tyle tylko, że trzeba nacisnąć następną ikonkę....